به گزارش نصر، دیشب، ۱۲ تیرماه ۱۴۰۵، جمعه شبی سرشار از عطر اتحاد و معنویت گذشت؛ کاروانی از صدها شهروند اهل ترکیه، به میزبانی تبریز، در گلزار شهدای وادی رحمت گرد هم آمدند.
زنانی با حجاب های مطبوع و عزاداری متین، مردانی که روپوش های لثارات پوشیده بودند، پیرمردانی که عصا را به یک دست و پرچم ایران را در دست دیگر ‌داشتند و جوانانی که اشک را بی‌اختیار از گونه‌هایشان پاک می‌کردند.
آنان کیلومترها راه را پیموده بودند تا پیش از عزیمت به تهران، در کنار شهدای این دیار، عهد انقلابی گری و شجاعت را با عطر و بوی اتحاد و معنویت تازه کنند.
اذان مغرب که از حسینیه وادی رحمت شنیده شد، لحظه غریبی بود؛ نماز جماعت میان مسلمانان اهل سنت و شیعیان در فضایی سرشار از وحدت و همدلی برگزار شد که تصویری از امت واحده اسلامی را در دل گلزار شهدای وادی رحمت به نمایش گذاشت.
خبرنگاران در جای‌جای گلزار شهدا، با این ملت گفت‌وگو می‌کردند. بسیاری از آنان می‌گفتند که از روز شنیدن خبر شهادت آیت الله خامنه ای، نتوانسته‌اند آرام بمانند و خود را موظف دانسته‌اند که در این بدرقه تاریخی حضور یابند. آنان از اندوه، همدلی و احساس مسئولیتی سخن می‌گفتند که راهی این سفرشان کرده بود.

مراسم این گردهمایی شبانه با تلاوت آیه «مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا» آغاز شد. با طنین این آیه در فضای گلزار، سکوتی آمیخته با اشک بر جمعیت حاکم شد و بسیاری از حاضران دست بر سینه، الله الله گویان با چشمانی اشک‌بار، آیات الهی را همراهی می‌کردند.
سخنرانی ها، سرود ها و گفتگو هایی که یاد امام شهید و کودکان میناب و هزاران شهید جنگ های تحمیلی را بارها زنده کرد. در این رویداد که در حضور شهدای تبریز برگزار شد، اعضای این کاروان با بدرقه مردم، راهی تهران شدند تا در آیین وداع با رهبر شهیدمان حضور یابند. آنان که خود را «دعوت‌شدگان این راهپیمایی بزرگ» می‌خواندند، به گفته خود‌شان نه از سوی فرد یا نهادی، بلکه از سوی باور، ایمان قلبی و احساس تکلیف در برابر امت اسلامی بوده که رهسپار شدند.
شرکت‌کنندگان این کاروان، حضور در این مسیر را وظیفه‌ای بر دوش ملت‌های مسلمان می‌خواندنذ و با اشک‌هایی صادقانه از شهادت رهبر کشورمان یاد می‌کردند. آنان می‌گفتند خود را در ادامه همان مسیری می‌بینند که آن را جبهه مقاومت در برابر آنچه سیاست‌های سلطه گرایانه قدرت های جهانی می‌نامیدند، توصیف می‌کردند و باور داشتند که این همراهی، اعلام همبستگی با آرمان‌هایی فراتر از مرزها و ملیت‌ها است.
انتهای پیام/