آنچه به امضای روسای جمهور طرفین رسیده است نوعی از یک تفاهم نامه ۱۴ بندی است که مهم ترین اثرش گذر از شرایط نه جنگ نه صلح و قدم در مسیر ادامه مذاکرات قبلی است که در طول همه این سال ها شاهد بودیم و احتمالا این بار با توجه به نتیجه جنگ با جدیت بیشتر و نتایج ملموس تری همراه باشد، هر چند در دنیای سیاست پیش بینی هر اتفاقی ممکن است خصوصا اگر طرف مذاکره یک مهجور با روحیات و علایق پدوفیلی باشد.
بیانیه اخیر رهبر جدید انقلاب در کنه خود دربرگیرنده چند نکته بسیار حیاتی و ارزشمند است که به اقتضای وظیفه ای ، بر عهده خواص و رسانه ها در تبیین آن می باشد، پرداختن به آن خصوصا در شرایط فعلی که به جهت ملاحظات امنیتی امکان حضور معظم له در مراسمات و مجالس رسمی وجود ندارد، ضروری است. ابتدا به ساکن آنچه از این مطالب می شود برداشت کرد تایید مذاکرات و امضای این صلح نامه است حتی با تبصره ضمانتی که به تعبیر رهبری از سوی آقای رئیس جمهور صورت گرفته است. بیان این مسئله از آن روی است که در طول همه روزهای پسا جنگ که خیابان همچنان حامی میدان بود، برخی، تیم مذاکره کننده خصوصا وزیر محترم امور خارجه را در اجتماعات شبانه با الفاظی مورد خطاب قرار می دادند که از ساحت سیاست، اخلاق و از همه این ها شرع مقدس اسلام به دور است و جالب آن که در برخی اجتماعات برخی از مادحین حال به هر دلیلی که باشد، دومین شخص نظام و منتخب مردم را به قتل تهدید می کنند! حال آن که برآورد اخبار منتشره از منابر رسمی کشور حاکی از آن است که ریاست محترم جمهور کمترین نقش را در روند مذاکرات داشته و چارچوب مذاکرات و موضوعات مطروحه با نظر مستقیم رهبر انقلاب و شعام بوده و مدیریت آن نیز در ید قدرت رئیس مجلس شورای اسلامی بوده است.
نکته بعدی در رابطه با ضمانت و تعهد سنگینی است که دکتر پزشکیان با وجود جو حساس سیاسی حاکم بر جامعه قبول کرده اند که به تعبیری جور محافظه کاران را کشیدند و حتی شخص قالیباف بعنوان نفر مستقیم مذاکره کننده از قبول چنین ریسکی امتناع کرد و همه می دانیم که اگر کوچکترین خللی در روند اجرای این طرح ۱۴ ماده ای پیش بیاید تمام کاسه کوزه ها در کف خیابان بر سر وی خواهد شکست و وی با پیش بینی چنین فردایی ریسک به این بزرگی را قبول کرده است تا حتی کورسوهای امید را در راه پیشرفت و توسعه این مرزوبوم امتحان کند. با این حال برخی همچنان سعی دارند تا با پیشگویی سیاسی و صرف اینکه احتمالا طرف مذاکره به تعهدات خود عمل نکند، عملکرد وی را زیر سوال برده و فریاد حی علی الاصول می دهند! حال آنکه به فرض اگر این پیشگویی درست از آب در بیاد باز نمی توان به وی خرده گرفت و دوستان هنوز تمیزی بین وفادار و خیانتکار، دوست و دشمن قائل نیستند.
پذیرش چنین مسئولیتی، بار سنگینی است که هر سیاستمداری توان یا آمادگی تحمل آن را ندارد. اما پزشکیان، به‌عنوان فردی که از ملت ایران رأی گرفته، این مسئولیت را، علی‌رغم تمامی مخاطرات آن، شجاعانه و در راستای شعارهای انتخاباتی خود پذیرفت. حال آنکه چنین شجاعتی کمتر در میان سیاسیون یافت می شود و همه ما به یاد داریم که در تابستان ۱۴۰۱ و در جریان مذاکرات احیای برجام، زمانی که اختیار حل مسئله به دولت واگذار شده بود، اگر دولت وقت حاضر به پذیرش مسئولیت تصمیم نهایی می‌شد، شاید روند مذاکرات به سرانجام می‌رسید، بخشی از مشکلات اقتصادی کاهش می‌یافت، امید اجتماعی تقویت می‌شد و بسیاری از رخدادهای تلخ پس از آن رخ نمی‌داد.
جسارت وی شایان تحسین است و بی تردید در تاریخ ثبت خواهد شد که وی در چه فضایی و زیر بار چه مسئولیتی رفته است، مسئولیتی که خیلی ها حتی جرات بر زبان آوردنش را هم ندارند.

وحید خدادادی
انتهای پیام/