به گزارش نصر،  شاید برای کودکان امروز حیاط کلمه‌ای ناآشنا باشد، کودکانی که چشمانشان را در چاردیواری‌هایی با خطوط معماری تیز باز می کنند و عطر خاک باران خورده در صبح های تابستان را استشمام نکرده اند و شمعدانی‌های گلدار لب حوض را لمس نکرده اند، در عصرهای کشدار تابستان روی تخت حیاط به متکی تکیه داده و نان و پنیر و سبزی نخورده اند چگونه برای آن ها می توان کلمه‌ی حیاط را معنی کرد؟
با توجه به افزایش جمعیت و بالا رفتن ارزش مادی زمین های مسکونی سبک زندگی ها به ناچار تغییر یافت و ساکنان شهرها به آپارتمان‌نشینی روی آوردند، اوایل رواج آپارتمان‌نشینی شاید برای بسیاری از مردم به ویژه زوج‌های جوان جالب بود اما در حال حاضر با گسترش بی‌رویه آپارتمان‌ها و از بین رفتن خانه‌های حیاط‌ دار بسیاری از مردم به وجود فضای سبز احساس نیاز می کنند، در این زمان است که اهمیت بالکن، ایوان و بام‌های سبز بیش از پیش به چشم می‌آید.
اما انسان هر چقدر هم که خود را با تغییرات زمانه وفق دهد، نمی‌تواند نیازهای فطری خود را نادیده بگیرد. میل به دیدن سبزی، شنیدن صدای پرندگان، لمس خاک و زندگی در مجاورت طبیعت، نیازی نیست که با تغییر سبک معماری از بین برود. شاید به همین دلیل است که امروز، در میان انبوه ساختمان‌های بلند و پنجره‌های رو به دیوار، هر گلدان کوچک روی یک بالکن، هر پیچک سبزی که از نرده‌ای بالا می‌رود و هر بام سبزی که بر فراز یک ساختمان شکل می‌گیرد، معنایی فراتر از یک عنصر تزئینی پیدا کرده است.
بالکن‌ها و ایوان‌ها در معماری امروز، یادگارهای کوچک همان حیاط‌های بزرگ دیروزند؛ فضاهایی که می‌توانند اندکی از پیوند گسسته انسان و طبیعت را دوباره برقرار کنند. کودکی که فرصت دویدن در حیاطی وسیع را ندارد، شاید بتواند رشد نخستین جوانه یک گل را در گلدان بالکن خانه تماشا کند. شاید بتواند بارش باران را از زیر سایه یک ایوان دنبال کند و یا در غروب‌های تابستان، چند دقیقه‌ای را در کنار گیاهان کوچک خانگی آرام بگیرد.
در چنین شرایطی، معماری شهری ناگزیر است راهی برای آشتی دوباره انسان و طبیعت پیدا کند. یکی از مهم‌ترین راهکارهایی که در سال‌های اخیر مورد توجه قرار گرفته، توسعه بام‌های سبز است؛ فضاهایی که می‌توانند پشت‌بام‌های خاکستری و بی‌روح را به باغچه‌هایی کوچک اما زنده تبدیل کنند.
بام سبز تنها مجموعه‌ای از چند گلدان و گیاه نیست، بلکه تلاشی برای بازگرداندن بخشی از طبیعت به کالبد شهر است. پشت‌بام‌هایی که روزگاری فقط محلی برای عبور تأسیسات یا انباشت وسایل بلااستفاده بودند، امروز می‌توانند به فضایی برای استراحت، تعامل اجتماعی و حتی پرورش گیاهان تبدیل شوند. این فضاها ضمن افزایش سرانه فضای سبز، به کاهش آلودگی هوا، تعدیل دمای محیط و بهبود کیفیت زندگی شهروندان نیز کمک می‌کنند.
اگر حیاط در گذشته قلب تپنده خانه‌های ایرانی بود، بام سبز می‌تواند در معماری امروز نقشی مشابه ایفا کند. فضایی که هرچند در ارتفاع قرار گرفته، اما همچنان انسان را به زمین، به گیاه و به حس زندگی پیوند می‌دهد. شاید کودکان امروز دیگر کنار حوض‌های فیروزه‌ای بازی نکنند، اما می‌توانند در باغچه‌ای کوچک بر فراز یک ساختمان، رشد یک نهال را تماشا کنند و ارتباطی را تجربه کنند که نسل‌های پیش از آنان در حیاط خانه‌ها تجربه می‌کردند.
شهرهای آینده بیش از آنکه به برج‌های بلندتر نیاز داشته باشند، به فضاهای سبز بیشتری احتیاج دارند؛ فضاهایی که بتوانند میان توسعه شهری و نیازهای انسانی تعادل برقرار کنند. بام‌های سبز از همین رو تنها یک انتخاب معماری نیستند، بلکه ضرورتی برای ساختن شهرهایی زیست‌پذیرتر، سالم‌تر و انسانی‌تر به شمار می‌روند.
شهرهای امروز بیش از هر زمان دیگری به فضاهای سبز نیاز دارند؛ نه فقط برای زیبایی بصری، بلکه برای حفظ کیفیت زندگی و سلامت روان شهروندان. در روزگاری که بتن و آسفالت هر روز سهم بیشتری از زمین را تصاحب می‌کنند، ایجاد و توسعه بام‌های سبز، تراس‌های سبز و فضاهای نیمه‌باز خانگی می‌تواند بخشی از خاطره از دست رفته حیاط را زنده نگه دارد.
شاید هیچ‌کدام از این فضاها نتوانند جای حوض آبی وسط حیاط، درخت توت گوشه خانه یا شمعدانی‌های لب ایوان را بگیرند، اما می‌توانند یادآور این حقیقت باشند که انسان، هر قدر هم در میان سازه‌های مدرن زندگی کند، همچنان به طبیعت وابسته است. وابستگی‌ای که اگر فراموش شود، شهرها هرچند بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر شوند، از روح زندگی تهی خواهند شد.
انتهای پیام/