به گزارش نصر، مردم منطقه با ترس و لرز از کنار این میدان عبور می‌کنند. ناصر غلامی هوجقان، فعال رسانه‌ای، با نگاهی نگران به وضعیت موجود می‌گوید که این مکان که باید محل خنده کودکان باشد، به دلیل رفتارهای پرخطر رانندگان، به محلی برای آسیب‌های جانی تبدیل شده است.
مردم میان دو راهی گیر کرده‌اند؛ از یک سو از سرعت وحشیانه خودروها می‌ترسند و از سوی دیگر خواهان نصب سرعت‌گیرها هستند که باعث کاهش این حوادث شوند.
شهروندان تبریز اکنون یک سوال حیاتی دارند: آیا مدیریت شهری قبل از وقوع یک تراژدی غیرقابل جبران و کشته شدن کودکان بی‌گناه، مداخله می‌کند یا منتظر شنیدن صدای گریه خانواده‌ها می‌ماند؟
انتهای پیام/