نصر: دهم خرداد ۱۳۹۶ تبریز شاهد یک «انتصاب نبود؛ شاهد یک آغاز بود. آغاز روزهایی که مردم دوباره باور کردند میشود میان جایگاه رسمی و دل مردم پلی واقعی ساخت.

با انتصاب حجت الاسلام والمسلمین سید محمدعلی آل هاشم به امامت جمعه تبریز نبض شهر تغییر کرد در فضایی که سالها تشریفات و فاصله ها، دیواری نامرئی میان مردم و بسیاری از مسئولان ساخته بود آل هاشم آمد تا آن دیوار را کوتاه کند؛ نه با شعار که با رفتار ؛ خیلی زود مردم فهمیدند که بیت امام جمعه تبریز می‌تواند خانه امید باشد؛ جایی برای گفتن حرفهای مانده برای طرح مشکلات برای شنیده شدن صدای کسانی که گاهی در هیاهوی ادارات گم می‌شوند.
تبریز پس از مدتها طعم در دسترس بودن را چشید. مردمی که سالها فکر می‌کردند بیان مطالبه و پیگیری مشکل راهی طولانی و پرهزینه دارد دیدند که میشود ساده رفت ساده گفت و ساده پاسخ شنید. این اتفاق کوچک نبود؛ این یعنی بازگشت یک سرمایه اجتماعی بزرگ اعتماد.
آل هاشم برای تبریز فقط امام جمعه نبود؛ او نماد یک سبک مدیریتی بود مردمی میدانی بی تکلف از حضور در میان اقشار مختلف و سرکشی به خانواده های شهدا گرفته تا توجه به محرومان رسیدگی به مسائل اجتماعی پیگیری دردهای واقعی مردم و پرهیز از تجمل و فاصله سازی او نشان داد میشود جایگاه امامت جمعه هم تریبون هدایت باشد و هم پناهگاه مردم؛ نماز جمعه در دوران او برای بسیاری از شهروندان به یک قرارگاه امید تبدیل شد؛ جایی که خطبه ها فقط بیان کلیات نبود بلکه پژواک مسائل مردم بود رفتار او به شهر یادآوری کرد که اگر مسئولی با مردم زندگی کند مردم هم او را از خود میدانند و همین از خود بودن بود که محبت او را در دلها ماندگار کرد اما امروز وقتی از تبریز بعد از آل هاشم سخن میگویند یک جمله بیش از هر چیز شنیده میشود تبریز یتیم مانده است.
این تعبیر تنها یک حس شخصی نیست؛ روایت یک دلتنگی جمعی است دلتنگی برای روزهایی که مردم احساس میکردند در این شهر کسی هست که بی‌واسطه میشنود با سعه صدر میپذیرد و برای حل مسائل کنار مردم می ایستد.
حماسه دهم خرداد ؛ یعنی روزی که تبریز دید می‌توان در اوج مسئولیت مردمی ماند میان مردم قدم زد و برای مردم ایستاد و حالا که او نیست جای خالی اش نه فقط در یک جایگاه اداری که در حس امنیت و تکیه گاه بودن خود را نشان میدهد.
دهم خرداد ۹۶ در حافظه تبریز می ماند روزی که مردم داری شکل گرفت اعتماد جان گرفت و شهر فهمید امام جمعه میتواند نه دور که نزدیک ترین آدم به مردم باشد.
به قلم سعید ایریلوزادیان
انتهای پیام/