نصر: در روزهایی که جهان نه در آتشِ تمام‌عیار جنگ می‌سوزد و نه به ساحل آرامِ صلح رسیده است، سفر به خانه خدا رنگی دیگر دارد. در این تعلیقِ سنگینِ تاریخی، هر گام زائر معنایی فراتر از یک مناسک ساده پیدا می‌کند؛ گویی انسان، اضطراب‌ها و تردیدهای زمانه را با خود تا آستانه کعبه آورده است.

در صحن مطهر، نوای «لبیک» زائران، چون موجی از امید در دل جهانی پرآشوب طنین می‌اندازد. اما برای زائر ایرانی، این صدا تنها پاسخ به ندای الهی نیست؛ پژواکی است از هویت، تاریخ و ایستادگی ملتی که در دشوارترین بزنگاه‌ها، قامت خم نکرده است.
اینجا، در سرزمین عربستان؛ جایی که سیاست و تاریخ گاه سایه‌های سنگینی بر روابط انداخته‌اند، حضور ایرانی، حضوری همراه با وقار و متانت است. نه از جنس هیاهو و فریاد، بلکه از جنس سکوتی معنادار؛ سکوتی که در نگاه، رفتار و شیوه زیستن لحظه‌های زیارت خود را آشکار می‌کند. غروری آرام که ریشه در تمدنی دارد که قرن‌ها پرچم‌دار فرهنگ، دانش و ایمان بوده است.
زائر ایرانی، در میان خیل مسلمانان جهان، نماینده ملتی است که مفهوم مقاومت را تنها در میدان نبرد نیاموخته، بلکه آن را در حفظ هویت، باور و ریشه‌های خود معنا کرده است. او آرام و استوار طواف می‌کند؛ گویی هر دور، روایت دوباره تاریخی است که میان تهدید و امید، راه خود را یافته است.
در روزگاری که مرز میان جنگ و صلح مبهم شده، این سفر تنها عبادت نیست؛ نوعی اعلام حضور است. حضوری که یادآوری می‌کند حتی در دل نااطمینانی‌های جهانی، ایمان زنده است و هویت پابرجا.
خانه خدا در این روزها، پناهگاهی برای دل‌های نگران است؛ اما برای ایرانی، آینه‌ای نیز هست که در آن، هم ایمان خود را می‌بیند و هم شکوه ریشه‌هایش را. شاید راز آن حس عمیق نیز همین باشد؛ حسی که میان طواف، دعا و سکوت سنگین جهان، در گوش جان نجوا می‌کند:
می‌توان در میانه تردیدها، همچنان استوار ایستاد و رو به آسمان، لبیک گفت.
به قلم احد فلاحی
انتهای پیام/