نصر: صبح سه شنبه گذشته با خبر تعویق جنگ به دلیل مذاکرات بیدار می شوم؛ این چندمین بار است که پرزیدنت از جنگ به مذاکره و برعکس حرکت میکند؟ عربستان، قطر و حتی امارات از ترامپ خواسته اند جنگ را به تعویق بندازد! ترامپ این بار گفته یک ساعت قبل از حمله آن را متوقف کرده است! دو دو تا چهار تا میکنم: فیلتر شکن روشن کنم و پیگیر اخبارشوم یا فیلتر شکن رابرای کارهای ضروری تر نگه دارم و با همین سایت های خبری داخلی ته و توی قضیه را در بیاورم! بله؛ فیلتر شکن یا نه؟

حالا دیگر مساله این است!....یک تحلیل گر به ظاهر اقتصادی در مورد عدم حمله فعلی نوشته که ترامپ دارد رد گم میکند و درست آن وقت که انتظار نداریم حمله خواهد کرد؟ کی دیگر انتظار حمله نخواهیم داشت جناب مفسر؟ کی دیگر انتظار حمله نخواهیم داشت؟ اصلا این که مذاکره کنندگان ایرانی میگویند دیوار بی اعتمادی بلند است برای همین است که اردیبهشت ماه 1404 در میانه مذاکرات،اولین دور این حملات آغاز شده و ما داریم یاد میگیریم که همیشه منتظر حمله باشیم! نفت و طلا در نوسان. گرانی و بیکاری در اوجو ما نگران. همیشه نگران.

زنان سرپرست خانوار" یا "زنان" بدون هیچ عنوانی "
روز های اخیر اخبار و آمار زیادی در زمینه تعدیل زنان و همچنینتاخیر برقراری بیمه های بیکاری تعدیل شدگان را بررسی کرده ام؛ اخباری در زمینه اینکه بیشتر تعدیل های اخیر شامل "زنان سرپرست خانوار" بوده و همچنین خبرهایی  که عنوان می کنند بعد از گذشتن حدود 2 ماه از تعدیل بسیاری از کارکنان، هنوز عبارت "در انتظار مشاهده کارشناس بیمه بیکاری" در سامانهبررسی بیمه بیکاری این افراد مشاهده می شود. بیکاری مثل تورم کلا چیز بدی است. زن و مرد هم ندارد. تعدیل شده گان اسفند1404، هنوز در انتظار برقراری حقوق بیکاری هستند؛ چه زن و چه مرد. فشار نقش سنتی نان آوری مردان را درک میکنم اما اینکه زنان در این ماجرا بیشتر و پیشتر از همه آسیب می بینند احتمالا از این جهت است که در گفتمان عمومی و نظر کارفرمایان، کار زنان غیر جدی و کم اهمیت تلقی شده و از این جهت تنها "کار"برای "زن سرپرست خانوار" کمی جدی تر و مهم تر تلقی می شود؛ با این حال یک زن میانسال تعدیل شده که "سرپرست خانوار" به حساب نمی آید را در راهروهای اداره کار می بینم. اوکه سال ها در رده های مدیریتی کار کرده میگوید حتی اینکه زنی "سرپرست خانوار" نباشد به این معنی نیست که تعدیل او آسیب ها و سختی های کمتری خواهد داشت چه برای زندگی خودش و چه برای فضاهای کاری؛ او معتقد است در این شرایط اقتصادی هر شاغلی مثل سرپرست و مسئول عمل می کند و عموما خانواده ها با یک سرپرست اداره نمی شوند. اقساط و هزینه ها به شکل مشترک پرداخت می شود و تعدیل ناگهانی آسیب های اقتصادیزیادی به خانواده ها وارد میکند. پس این که زنان در خط اول تعدیل هستند چه در کلام "سرپرست خانوار باشند" یا نه، در نهایت از آسیب های دامنه دار و پنهان تر این جنگ خواهد بود. تاخیر پرداخت های بیمه بیکاری، بیکاری آن دسته از کارکنان که بیمه بیکاری ندارند، بیکاری کارکنان روز مزد و .... هم از ابعاد دیگر ماجراها هستند . باز ادامه دهم یا کافیست؟

مدرسه، آموزش و آینده سازان
همان طور که نتیجه پنهان 20 سال نبرد هسته ای و تحریم ها به تعویق افتادن مسیر توسعه ایران بوده یکی از نتایج  کمتر بحث شده روزهای جنگ و آتش بس، تعطیلی مدارس است. آموزش آنلاین نه به لحاظ فنی و نه به لحاظ ماهیت آموزش و پرورش جایگزین مدرسه و تخته و زنگ تفریح و اردو نمی شود. یک پدر جوان که راننده اسنپ هم هست از پایین نیامدن شهریه مدارس غیرانتفاعی هم در این وضعیت انتقاد میکند. می گوید 60 میلیون تومان هزینه مدرسه داده و با این حال بچه مدام تعطیل هست و مسئولیت اموزش به گردن والدین افتاده و مدرسه هم گامی برای کاهش هزینه بر نمیدارد. بچه های این روزگار با بهانه های مختلفی به مدرسه نرفته اند؛ کرونا، آلودگی، گرما، سرما و این بار جنگ. با این حال در مورد دانش آموران این دوره همین بهتر که به مدرسه باز نگردند چون اگر به مدرسه بازگردند امکان دارد مثل کودکان مدرسه میناب – می بینید به کجا رسید این یادداشت_فرصت حیات را خیلی خیلی خیلی زودتر از آنچه باید از دست بدهند.حالا سئوال دیگر اینجاست که دانش آموزانی که کیفیت اموزششان این میزان پائین آمده در آینده چه خواهند کرد؟

گرانی کمر شکن این بار از دید هنرمندان و نویسندگان
لازم نیست دوباره اینجا به گرانی کمر شکن مواد غذایی، اقلام مصرفی خانوار، پوشاک، هزینه درمان، اجاره و .....اشاره کنم چرا که همه هر روز و هر ساعت با این مسایل درگیر هستیم. اصلا چرا از آغاز جنگ اصرار دارم به نوشتن؟ انتشار کوتاه مدت دیجیتال یا تبدیل این یادداشت ها به کتاب روزهای جنگ؟ در مورد انتشار کتاب در این  شرایط و وضعیت هنرمندان، روشنفکران و نویسندگان که اقتصاد زندگیشان به کار هنری وابسته است وضعیت

چگونه است؟
اخیرا یکی از دوستان پژوهش گر و هنرمندم جهت جذب سرمایه گذار برای یکی از آثار تحقیقی اش با من تماس گرفت. این دوست که نامش را ذکر نمیکنم یکی از جدی ترین تحقیقات ادبی ممکن سال های اخیر را انجام داده است.آثارش را بزرگترین ناشران ایران منتشر کرده اند؛ درحال حاضر اما هیچ ناشری وارد گود نمی شود. دوستم پشت تلفن در جواب اینکه کمی صبر کن اوضاع به راه شود میگوید، وضعیت اقتصادی غیر قابل تصوری برایش پیش آمده و لازم است این اثر به سرعت چاپ شود چون به پولش احتیاج دارد. غم نان را بیش از هر غمی درک میکنم و البته مساله دیگری به ذهنم می رسد: وقتی امکان چاپ آثار طراز اول تحقیقی این مملکت در ین شرایط وجود ندارد، تکلیف هنرمندان و نویسندگان جوان تر چه خواهد شد؟ فیلمسازان تجربی، تئاتری ها، شاعران جوان، نویسندگان، روزنامه نگاران و بلاگرها. آنها در این وضعیت چه می کنند؟

خیابان
عصرهای بهاری خیابان های ایران در تمام سال های گذشته نظیر نداشته اند؛ از یک طرف جوانان با پوشش و سبک زندگی ای که نسل ما به خواب نمی دید خیابان هاو کافه ها _فضای عمومی_ را به تمامی فتح کرده اند و از طرف دیگر چهارراه و میدان  مملو از جمعیتی با پرچم و آرزوی پیروزی اند. در تمام زمان پیاده روی های پاییزی به این فکر میکنم. آیا این دو گروه، جدا از تفکر و سبک زندگی متفاوتشان زیر پرچم ایران به تفاهم و درکی از یکدیگر خواهند رسید یا همچنان هر کس که روشی دیگری را قبول ندارد باید جمع کند و برود.

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد؟
سال هاست بهار تبریز این همه پرباران نبوده. دریاچه ارومیه در بهترین حالتش حداقل در 6 سال گذشته است. تابستان 1404 که وضعیت بارندگی ها کاهشی بود و حتی خبرهایی از تخلیه تهران منتشر میشد هر روز دعا میکردیم برای باران. برای سرسبزی. برای طبیعت. یک ضرب المثل می گوید "مراقب آرزوهایت باش چون ممکن است به وقوع بپیوندد". باران بی وقفه بدون لحظه ای از خوشحالی و آرامش در این روزهای تبریز می بارد و من تلاش میکنم هیچ آرزوی دیگری نداشته باشم چون ممکن است شرایط بهتر که نشدد هیچ، بدترهم شود. تنها مانده ام با هزار سئوال بی جواب: جنگ تمام خواهد شد؟ دوباره از باریدن باران لذت خواهیم برد؟روزی ما دوباره کبوترهایمان مان را پیدا خواهیم کرد؟
به قلم حنانه منشی