به گزارش نصر، سحر هنوز به‌طور کامل از راه نرسیده بود و صدای اذان صبح در کوچه‌های آرام زعفرانیه طنین انداخته بود که ناگهان انفجاری مهیب، سکوت محله را در هم شکست؛ لرزش زمین، شکستن شیشه‌ها و فریاد الله اکبر همسایگان، سحرگاه تبریز را به صحنه‌ای آکنده از بهت و اضطراب بدل کرد.
دقایقی بعد، دود و گرد و غبار از یک ساختمان مسکونی در منطقه زعفرانیه برخاست؛ ساختمانی که ساکنانش، خانواده‌ای عادی و بی‌دفاع بودند.
ساعاتی پس از حادثه، اطلاعیه اداره‌کل مدیریت بحران آذربایجان شرقی منتشر شد که از اصابت به یک واحد مسکونی، شهادت سه نفر و مصدومیت چهار نفر خبر می داد.
در میان قربانیان، ماهان و ماهور، دو کودک خردسال، به همراه پدرشان جان خود را از دست دادند؛ کودکانی که همسایگان می‌گویند لبخندشان زینت راه‌پله‌های ساختمان بود.
مادر خانواده نیز با جراحات شدید به مراکز درمانی منتقل شد و همچنان تحت مداوا قرار دارد.
یکی از همسایگان که لحظات نخست حادثه را از نزدیک دیده است، به خبرنگار ایرنا می‌گوید: بلافاصله بعد از انفجار، نیروهای آتش‌نشانی رسیدند. ما هم تلاش کردیم وسایل طبقه دوم را تخلیه کنیم، اما طبقه اول کاملاً ویران شده بود. همان‌جا مشخص شد که سه نفر شهید شده اند.
او با صدایی آمیخته به اندوه اضافه می‌کند: پدر خانواده مغازه آرایشگری در میدان داشت و این خانه را اجاره کرده بودند. خانواده‌ای آرام که هیچ نسبتی با فضای جنگ تحمیلی دشمنان این مرز و بوم نداشتند.
یک نفر دیگر که در محوطه تخریب شده ساختمان است، می‌گوید: شب حمله دشمن، پسر، عروس و نوه‌ام در خانه نبودند و واحد مسکونی شان خالی بود.
در میان همسایگان، خشم و اندوه درهم‌تنیده است. برخی از آنان این حمله را اقدامی علیه مردم غیرنظامی توصیف می‌کنند و معتقدند هدف قرار دادن اماکن مسکونی، نشانه‌ای از ضعف و عصبانیت دشمن و تلاش آنها برای انتقال خشونت به دل زندگی روزمره شهروندان است.
اکنون، زعفرانیه تبریز سوگوار است؛ سوگوار کودکانی که سحرگاه، پیش از آنکه روز آغاز شود، قربانی انفجاری شدند که خانه‌شان را ویران و محله‌شان را داغدار کرد.
بلافاصله بعد از وقوع حادثه، حضور نیروهای امدادی، انتظامی و خدمات شهری در محل ادامه داشت. کوچه بمخل وقوع حمله در زعفرانیه، مملو از مردمی بود که با چشمانی اشک‌آلود، نظاره‌گر آواربرداری و انتقال بقایای زندگی یک خانواده شهید بودند؛ اسباب‌بازی‌های خردشده، لباس‌های کودکانه و دیوارهایی که دیگر پنجره ای نداشتند. سکوت سنگینی که پس از انفجار بر محله حاکم شده بود، گاه با گریه همسایگان و گاه با صدای ماشین‌های امدادی شکسته می‌شد.
این حمله ددمنشانه، بار دیگر چهره واقعی دشمن آمریکایی- صهیونیستی را در هدف قرار دادن مردم بی‌دفاع و اماکن مسکونی آشکار کرد؛ اقدامی که نه تنها امنیت جانی شهروندان، بلکه آرامش روانی جامعه را نشانه گرفته است.
با این حال، همسایگان و اهالی محل تأکید می‌کنند که چنین جنایت‌هایی خللی در اراده و همبستگی مردم ایجاد نخواهد کرد و خون ماهان، ماهور و پدرشان، سندی دیگر از مظلومیت ملت ایران در برابر خشونتی است که سحرگاه، خانه‌ای مسکونی را به ویرانه‌ای خاموش بدل کرد.
انتهای پیام/