انتخابات آمریکااز یک طرف  امکان حمله را پایین آورده اما تمامی مفسرین که ماشاالله تعداشان هم روز به روز بیشتر می شود و عمدتا میخواهند خیلی با حال و همه چیز دان به نظر بیایند، تاکید میکنند که ترامپ غیر قابل پیش بینی هست. غیر قابل پیش بینی مثل جنگ 12 روزه و ممکن است باز وسط مذاکره حمله کند.  مردم ایران از یک طرف به دنبال تُن ماهی، آبمعدنی و کیف های جنگ هستند اما در فضای دیگر چهلم کشته شده گان اعتراضات این مملکت رابه دوش میکشند.
سخنگوی دولت ایران که از قضا ایشان هم زن هستند "احتمالا زنان فقط در عرصه های حرف زدنی می توانند وارد سیاست شوند" گفته بگذاریم مردم به شیوه خود مراسم شان را برگزار کنند" به شیوه خودشان؟ یعنی عاقبت حاکمیت فهمیده "به شیوه خودشان" چقدر موضوع مهمی است و دست از تعیین تکلیف برای شیوه و سبک زندگی مردم برخواهد داشت؟
رییس جمهور پزشکیان تاکید کرده است به مردم اجازه دهیم با حفظ آرامش مراسم را آنطور که مایل هستند برگزار کنند. آنطور که مایل هستند به همین شکل ویدئوهای دل ریش کن و تاریک اینستاگرام اشاره دارد و به رقص های سوگ احتمالا. با این حال به نظرم ما آدم های خمیده زیر این همه بار، باید یادمان باشد که بیرون از مربع های فضای مجازی همچنان هزار داستان و عزاداری به شکل های دیگر در جریان است. یادمان باشد راهکار در فحش دادن فضای مجازی و هشتگزدن و نوشتن اینکه "هر که با ما نیست دشمن ماست" نیست.
راه حل قطعا از گوش کردن می گذرد تا از این میزان زیاد حرف زدن و حرف زدن و حرف زدن و در نهایت سئوال اصلیم این است؟ چطور این همه اضطراب و داغ و عصبیت را به دوش بکشیم و ادامه دهیم ؟ از جنگ به مرگ و از مرگ به مجادله بر اینکه چه کسی درست تر می گوید. در حسرت روزگاری معمولی؛ معمولی و پوچ حتی شما فهمیدید چی شده؟
چند روز قبل از آغاز اعتراضات امسال ویدئوی گفت و گوی سعید لیلاز با خبر آنلاین را تماشا کردم. محور گفتگو دو نکته بود: لیلاز یکی از مهم ترین دلایل اقتصادی منجر به عمده اعتراضات سال های اخیر را، حتی اعتراضات و ماجراهای 1401 را بهبحث پایین بودن حداقل دستمزد ارتباط میداد؛ با این تحلیل که برخلاف نظر معمول، افزایش حداقل دستمزد به اندازه روال بانکی و فضای رانتی مرسوم ایران باعث تورم نمی شود اما در دولت های اخیر این مساله اشتباه فهمیده و عمل شده است و کلی فکت جالب در مورد وام های نجومی و عدم بازگرداندن این مبالغ به شبکه پولی کشور و رانتخواری مداوم و اثر آن بر ایجاد تورم آورده بود؛ همان رانت هایی که پزشکیان قبل از اعتراضات ودر جریانبودجه گفته بود به هر کس ارز ترجیحی داده ایم خورده و برده!!!!!!!! بعد اما تلاش دولت پرشکیان برای اینکه یارانه ها را دقیقا به دست دهک های پایین برساند و بحث کالابرگ، دهک و میزان افزایش دستمزد 1406 همزمان شد با اعتراضات و من یکی اصلا نفهمیدم چی به چی شد؛ چه کسی یارانه گرفت و چه کسی نگرفت و مدلل و دبش آن همه ارز ترجیحی به کجا رسیدند و ناترازی و مالیات بر ارزش افزوده در بودجه امسال چه شدند؟ مورد دوم هم لیلاز تاکید می کرد که عدم مدیریت، بیشتر از تحریم ها به وضعیت ناجور اقتصادی ایران دامن زده و میگفت بی انگیزگی و احتیاط کاری عجیب و غریب مدیران و تصمیم گیران و سهم خواهی عده ای قلیلاوضاع را حتی خرابتر کرده است. نتیجه اینکههمان روز ها که همه داشتیم سعی می کردیم از جراحی اقتصادی ناگزیر دولت پزشکیان سردر بیاریم میدانستیم که با بالا رفتن قیمت دلار دوباره قرار است اوضاع بدتر شود، اما همین ما که از خوداعتراضات 78 _سنمان به دهه 60 نمیرسد_ پیگیر و درگیر این داستان ها بودیم فکر نمیکردیم در قسمت هایی از ایران ماجراهایی مثل امسال اتفاق خواهد افتاد و این میزان سیاهپوش و عزادار هموطنانمان خواهیم بود.

آخراین هفته: جنگ
طبق یک سنت کارمندی آخرین ساعات آخر هفته باید به برنامه ریزی برای خرید و مهمانی و تعمیرات و تمیزکاری و هزار کار اینطوری بگذرد خصوصا نزدیک بهار با این بادها و باران و برفی که تمام زمستان باریده. طبق سنت این 10 سال باید به فکر این باشیم که بهار پیش رو ارومیه پر آب تر خواهد بود و بهار سبزتر. اما نمیگذرد: آخرین ساعات قبل از شروع آخر هفته باز همان جا هستیم که این همه سال بوده ایم.
تحریم ها موثرتر هستن یا فساد ساختاری؟ پزشکیان در زمینه حذف ارز ترجیحی موفق خواهد شد یا نه؟ داغ سخت تر است یا جنگ؟ این کاهش قدرت خرید و افزایش نرخ دلار هم خواهد گذشت یا ماجراهای تازه تری پیش رو است؟ ناو های آمریکا خاورمیانه را به کجا خواهند برد؟ اینترنت و کسب کارهای مجازی باز به مشکل  خواهند خورد یا نه؟ و در نهایت چطور عزاداری کنیم این سوگ را ؟ تمام می شود این غم؟ باز می شود این در؟ خودمان تمام کنیم یا تمام شویم؟

حنانه منشی. اسفند 1404
انتهای پیام/