به گزارش نصر، باران پیوسته می‌بارید انگار که بخواهد جشن ۲۲ بهمن، روز پیروزی انقلاب را به تلخکامی این روزهایمان ببافد و از ما، جوش و خروش غیرت و شجاعت بخواهد.
قطره‌ها روی صورتم می‌نشستند آنجا که پرچم وطن را علم کرده و به راه افتادم. سیاه پوش شهدای این روزگارم، پرچم سه رنگ را به خونخواهی مظلومان، بر دفاع از مام وطن و به پشتوانه پدر، در هوا میجنباندم. انگار آسمان هم می‌خواست در چهل‌و هفتمین سالگرد انقلاب، سهم خودش را ادا کند که این چنین می بارید.
در سایه پرچم، به سمت میدان ساعت قدم بر میداشتم. از پیچ میدان شهید بهشتی، فهمیدم امروز فقط یک راه‌پیمایی نیست؛ چنان که رهبرم فرموده بود، این جریانی استثنایی بود. جمع‌های کوچک، دسته‌دسته، از میدان شهید بهشتی به سمت میدان ساعت در حرکت بودند. زن و مرد، پیر و جوان، کودکان و نوجوانان، پرچم به دست و یا زهرا بر پیشانی... پرچم‌ها خیس می‌شدند، اما رنگشان در باران تندتر و زنده‌تر چشم نوازی می کرد.
گروه ها به سان همان باران خنک بهاری، راه خود را از میان ماشین ها باز کرده و به جریان مردم می پیوستند. به میدان ساعت که رسیدم، صدای شعارها با صدای باران درهم آمیخته بود. 
در میدانی که شاهد تمام این سال‌هاست، ایستادم؛ میدان ساعت تبریز، در تمام زمستان‌های پرآشوب تاریخمان، شاهد جوش و خروش عیرت مردمی بوده که از آنجا به سمت میدان نماز روان بوده اند. این میدان چنان که در شهادت شهید آل هاشم، به جوش و خروش افتاد، چنان که در ایام محرم گریسته و در اعیاد فطر و غدیر خم هلهله بر پا کرده، چنان که در شورش ها زخمی شده و در اعتراض ها، در شعار غلتیده، در راهپیمایی های ۲۲ بهمن نیز، هرسال عزت و شرافت ملت غیور آذربایجان را متجلی می سازد. 
آذربایجان همیشه همین بوده؛ از روزگار مشروطه، انقلابی و آرمان‌گرا بوده و امروز، این لنگر آرامش ایران، جوشش غیرت و شرافت را به نمایش گذاشت. مردم این دیار که دین برایشان فقط واژه نیست، ریشه است، هنوز در وطن پرستی، بر این باورند که خاک می خورند و خاک به دشمن نمی دهند. خاک وطن برایشان فقط جغرافیا نیست که شرفی تاریخی است که از خون شهدا، در آن لاله ایمان دمیده است . اینجا، غیرت با ایمان گره خورده و وقتی نام ایران می‌آید و پای وطن در میان است، دل‌ها تندتر می‌تپد، قدم ها جان می گیرد، خون به خروش می افتد و زبان به شعار و فریاد باز می شود که آذربایجان اویاخدی، انقلابا دایاخدی... تاریخ این دیار پر است از مردان و زنانی که ایستادند، هزینه دادند و درد کشیدند و در مشکلات غلتیده و به قناعت روزگار گذراندند اما کوتاه نیامدند.
در میان مردم، من چهره‌هایی را می دیدم که خسته بودند از مشکلات اقتصادی، از کاستی‌ها، از بی‌عدالتی‌هایی که سالهاست در سیستم مملکت جا خوش کرده اند و مثل افعی زهراگینی به حلقوم ملت انقلابی می پیچند تا خفقان، انقلاب و آرمان ها را از یادهاشان ببرد اما در نگاه این مردم حاضر در صحنه، نشان از اراده ای ایرانی بود؛ همان اراده‌ای که چهل‌و هفت سال پیش خیابان‌ها را پر کرد. همان عزمی که هزاران شهید را به میدان جنگ برد تا آرمان‌هایشان روی زمین نماند و تلف نشود. همان اراده ای که در آغوش ایمان، انقلاب نور را رقم زد. 
انقلاب فقط یک خاطره تاریخی نیست چنان که رهبر فرمودند این اتقلاب، بزرگترین خاطره‌ ملت ما بعد از ورود اسلام به سرزمین و مرزهاى ماست که دشمنان اسلام و انقلاب، با یاد آن دشمنند... 
این یک مسئولیت زنده است و مردم با حضورشان، گفتند که اگر سیستمی خطا دارد، اگر اقتصادی می‌لنگد، اگر فرهنگی نیاز به پالایش دارد، این ما هستیم که باید اصلاحش کنیم و می کنیم... 
در میان شعار ها، به ملت چشم دوخته بودم که با حضورشان ثابت کردند که وطن‌دوستی در کمک خواستن از بیگانه و دل خوش کردن به لق لقه های دهان صهیون ها و آمریکایی ها و معاندان نیست، در عقب نشستن و شعار آزادگی دادن ها و اظهار بدیختی و نگون بختی نیست بلکه در ساختن و امید به ساختن است، در نقد دلسوزانه و در ایستادن پای حقیقت و آزادگی است.
باران همچنان می‌بارید در راه بازگشت و من با خودم فکر می‌کردم ملتی که این‌گونه در سرما و باران ، به میدان می آیند و کنار هم می‌ایستند، ملتی که تاریخش پر از قیام برای عدالت و ایمان است، شکست‌پذیر و ذلت پذیر نیست.
این چهل‌وهشت سال، روایت ایستادگی همین ملت است که جشن گرفته می شود. روایت خون‌هایی که جوشیدند، دل‌هایی که لرزیدند اما عقب ننشستند... امروز هم راه ادامه دارد.
راهِ ساختن ایرانی آبادتر، عادلانه‌تر و وفادارتر به آرمان‌هایی که برایشان جان داده شده و من در دل آن باران زمستانی، میان سیل مردم، بیش از همیشه به این ایمان داشتم که اراده‌ این ملت، اگر بخواهد، می‌تواند هر نقصی را اصلاح کند و هر امیدی را زنده نگه دارد. ایران، با همین مردمش، همواره استوار ایستاده است. 
انتهای پیام/ 
بنی نصرت