گویا تعداد کسانی که چنین قابلیتی داشته باشند، چندان زیاد نیست. 
افرادی این روزها با احساس مسئولیت، تلاش می‌کنند چنین نقشی داشته باشند. همه لزوماً موفق نمی‌شوند. چرا که الزامات چنین گفتگویی را از گذشته فراهم نکرده‌اند. ذهنیت سیاست‌زده، در توضیح و تبیین وضعیت‌های خاص اجتماعی ناتوان است. نقطه‌ضعفی که بخش مهمی از دلسوزان، به آن مبتلایند. 
این‌روزها کنش‌های دکتر بیژن عبدالکریمی را می‌شود نمونهٔ مناسبی از تلاش برای اشاعهٔ گفتگوهای اثربخش و واقع‌بینانه دانست. عبدالکریمی، می‌کوشد متعهدانه، جسورانه و واقع‌بینانه، در برابر روایت‌سازی براندازانهٔ جانیانِ اطوکشیده بایستد و از آن مهم‌تر، نیروهای اجتماعی را برای مقاومت در برابر این پروژهٔ هولناک، فرابخواند. کاری که از خیلی‌ها توقع می‌رفت ولی نتوانستند، اگر نگوییم نخواستند!
نیروهای مستعد و قابل اعتنایی وجود داشتند که می‌توانستند این روزها در تعادل‌بخشی به فضای اجتماعی موثر باشند، مع‌الاسف، اما در دههٔ اخیر، در میدان سیاست‌زدگی مصرف شدند و مصرف شدند و به تدریج، به کناری رفتند.
در غیاب چنین افرادی در داخل کشور، مرجعیت‌یابیِ آدم‌های میان‌مایه در رسانه‌های وحشی، عجیب نیست.

به قلم روح‌ الله رشیدی 
انتهای پیام/