پربازدیدترین ها
جدیدترین اخبار پربیننده ترین اخبار

کد خبر :   99899  | تاریخ خبر : 1397/12/20  | ساعت : 07:44

یادداشت/

ندای فرا رسیدن سال جدید، استارت آپ ها را از رویا بیدار کند


به انتهای سال که نزدیک می شویم، اتفاقات خوب و بد ماه های گذشته را به خاطر می آوریم، مرور می کنیم و مرور، اما در واقعیت به تصمیم های خود که گاه ما را به شکست و گاه به پیروزی می برد، فکر کرده ایم ؟ آیا نگاهی به راه های رفته موفق ها انداخته ایم تا ببینیم کجای کار ما اشتباه است؟!

برای مشاهده عکس در ابعاد اصلی ، بر علامت ذره بین روی تصویر کلیک نمایید

آخر سال نزدیک است، نقشه راه سال ۹۸ را کشیده اید؟ و برای این راه پر پیچ و خم، در شرایط بغرنج اقتصادی سال پیش رو، توشه کافی به همراه دارید ؟  و هزار سوالی که شاید من خبرنگار از شما بپرسم... علم غیب ندارم که از چالش های استارت آپی و وضعیت اکوسیستم تبریز در سال 98 خبر داشته باشم اما می توانم بگویم اگر عزم خود را جزم نکنیم، یک سال دیگر را نیز به هدر خواهیم داد  و یک سال در تقویم فناوری به 365 روز نیست بلکه در ثانیه است.

در سالی که گذشت، برخی از استارت آپ های بومی تبریز با ورود رقیب قدرتمندتر خود به بازار شهر شکست خوردند، البته درست است که شاید بخاطر وجود برخی امکانات در شهرهای بزرگ کشور در جنگی نابرابر مجادله می کردند اما در همین شرایط کسب و کارهای تبریزی بودند که بدون مهاجرت به این توانایی رسیدند که در سطح ملی رقابت کنند، جایزه بگیرند و محصول خود را در سطح کشور و حتی بین المللی به فروش برسانند.

باید بدانید که در جا زدن برای مقابله با مسائل غیر قابل حل توسط مسئولان استانی یا کشوری و طلب کمک از دولت چیزی را تغییر نمی دهد و متاسافانه درگیری با این مشکلات شما را ارزش های واقعی که یک استارت آپ باید آنها را دنبال کند دور می کند، ریز تر که به این مسائل دقت کنید خواهید دید که بیشتر برای نیازهای خود است تا کسب و کارتان.

ارزش های واقعی یک استارت آپ و موفقیت های آن از جمله مالی، رضایت مشتری، توسعه شهری،، کیفیت بالای محصول و... زمانی معنی پیدا می کند که بنیان گذار آن در ابتدای مراحل شکل گیری کسب و کار به فکر اینها باشد، مشکلاتی مثل بروکراسی اداری و نبود گوش شنوا در مسئولین و... نباید دغدغه یک استارت آپ باشد چرا که گاها کسب و کار به  مرحله روبرویی با این مشکلات  هم نمی رسد ، پس کار جایی قبل از اینها می لنگد.

البته این مسائل هم پشت گوش انداختنی نیست و درخواستی است که استارت آپ ها از دولت به عنوان یک حامی معنوی انتظار دارند و می خواهند دولت منابع خود را راحتر در اختیار اکوسیستم قرار دهد.

 درست است که استارت آپ ها توان مالی کمی دارند و به ناچار با حداقل هزینه کسب و کار خود را راه می اندازند اما متاسفانه هزینه های خود را با عدم جذب نیروی متخصص کم می کنند در حالی که اگر از هزینه های ابتدایی بزنند مطمئنا برای نیروی کار خوب هم بودجه می ماند.

یادم می آید در یکی از رویدادهای تبریز هم  بنیان گذار  "رایچت" می گفت" سرمایه گذار نداشتیم و برای کاهش هزینه ها دفتر کاری شرکت را خالی و کردیم و تحویل دادیم و تصمیم گرفتیم با یک تیم خوب و متخصص به صورت دورکاری فعالیت خود را ادامه دهیم و اینگونه از مانع کمبود بودجه عبور و با یک تیم متخصص به موفقیت رسیدیم".خوب، البته که یک نسخه استارت آپی را نمی شود برای همه پیچید ولی می توان درس گرفت.

در طی یک سال گذشته بچه های فعال حوزه فناوری تبریز با جان و دل رویدادهای مختلفی مثل همفکر، جلسات باز ، جاده ابریشم که فرا ملی بود و یک ایستگاه آن تبریز بودو... برگزار کردند و تلاش داشتند اکوسیستمی نوپا را سرپا نگه دارند، اما فقط با برگزاری رویداد ها و ایجاد شتاب دهنده و فضای کار اشتراکی نمی شود به موفقیت رسید، البته این فضاها باعث رشد و بلوغ فضای استارتاپی شهر می شود و برای تربیت نیروی متخصص و فرهنگ سازی مخصوصا برای استارت آپ های در مرحله رشد نیاز است و اما اگر در حال حاضر این امکانات وجود داشت آیا به موفقیت می رسیدیم و یا به چیزی بیشتر از اینها نیاز داریم.

حقیقت این است که بنیان گذار استارت آپ و تیم او مهمترین رکن موفقیت کسب و کار هستند و در آغاز نقش اساسی را بازی می کنند، پس یک بنیان گذار باید به فکر توسعه فردی ، راهبری موثر تیم و ایجاد روابط خوب با بازار و مشتری باشد، یک بنیان گذار باید بتواند فرصت را از دل بحران اقتصادی و سیاسی بیرون آورد و از تهدید ها عبور کند، بنیان های فکری خود را براساس بازار ایران ، شرایط داخلی و نیاز مشتری پایه گذاری کند، کسب و کار خود را به سمت بازارهای کشورهای همسایه نزدیک کنند و دغدغه درخواست کمک از سازمان و دولتی ها نداشته باشد.

بهتر است انقدر در مقابل ادغام کسب و کار خود با دیگری که گاها می تواند بسیار راهگشا و حائز اهمیت باشند مقاومت نکنیم و با برخوردهای احساسی و دلبستگی به کسب و کار انحصاری خود را به نابودی نکشیم.

متاسفانه تا این تابوها شکسته نشود، امید به تغییر در فضا نیست، امید دارم سال 98 سال خواستن و توانستن، سال بنیان فکری محکم، سال توسعه فردی و همکاری و کار تیمی و سال امید باشد.

----------------------

گلناز پورنامی

----------------------

انتهای پیام/

مطالب مرتبط

نظرات (0)

 

استفاده از مطالب پورتال با ذکر منبع بلامانع است