پربازدیدترین ها
جدیدترین اخبار پربیننده ترین اخبار

کد خبر :   97907  | تاریخ خبر : 1397/11/10  | ساعت : 08:55

یادداشت/

پایان تلخ رؤیایی شیرین اما دست‌نیافتنی


نصر: تیم ملی فوتبال ایران بازهم نتوانست به قهرمانی جام ملت‌های آسیا دست پیدا کند و رؤیای شیرین قهرمانی بازهم دست‌نیافتنی بود.

برای مشاهده عکس در ابعاد اصلی ، بر علامت ذره بین روی تصویر کلیک نمایید

به گزارش نصر، نبرد ایران و ژاپن می‌توانست روزی تاریخی در فوتبال ایران ثبت کند، پیروز این دیدار بخت نخست قهرمانی بود و به‌طور حتم قطر یا امارات تیمی نبودند که مقابل پیروز این مسابقه حساس حرف‌های زیادی برای گفتن داشته باشند ولی اتفاقات دست‌به‌دست هم دادند تا ایران در یک‌قدمی قهرمانی، مقابل سامورایی‌ها تن به شکست سنگینی داده و بعد از 31 سال سنگین‌ترین شکست خود در جام ملت‌های آسیا تجربه کند و وداع تلخی با این مسابقات داشته باشد.

استرس حسرت 43 ساله بلای جان بازیکنان
آخرین قهرمانی ما در جام ملت‌های آسیا به ششمین دوره این رقابت‌ها در سال ۱۹۷۶ برمی‌گردد. جایی که ایران میزبانی این مسابقات را بر عهده داشت که این رقابت‌ها در دو شهر تهران و تبریز برگزار شد. تیم ایران در این دوره گلی دریافت نکرد و مقتدرانه به فینال جام صعود کرد و در بازی پایانی کویت را روی یک ضربه آزاد علی پروین شکست داد تا رکورد سه قهرمانی پیاپی و دوازده پیروزی متوالی (از ۱۹۶۸) برای ایران به ثبت برسد. رکوردی که هنوز هیچ تیمی در آسیا به‌جز ایران به آن دست نیافته است.
هفدهمین دوره جام ملت‌های آسیا بهترین فرصت بود تا شاگردان کارلوس کی روش پس از 43 سال طلسم‌ها را شکسته و به مقام قهرمانی برسند. تیمی که در جام جهانی عملکرد خوبی داشت، انتظارات را بالا برده بود و اکثر کارشناسان ایران را به‌عنوان اصلی‌ترین مدعی قهرمانی این مسابقات تلقی می‌کردند.

یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال ملی ایران بهترین عملکرد ممکن را تا این مرحله به ثبت رسانده بود. پیروزی‌های پرگل مقابل رقبا بدون دریافت حتی یک گل، علاقه‌مندان به فوتبال را برای رسیدن به قهرمانی خوش‌بین می‌کرد.
اما سایه سنگین حسرت 43 ساله قهرمانی، لرزه بر تن بازیکنانمان انداخت و استرس ناشی از این طلسم باعث شد تا شاهد اشتباهات مهلکی از بازیکنان در این دیدار باشیم که درنهایت حسرت قهرمانی ما 47 ساله شد.


فرق ایران و ژاپن؛ تنها یک عکس کافیست
در نیمه نخست این مسابقه تیم ما عملکرد بهتری نسبت به حریف داشت و چه‌بسا اگر حرکت زیبای سردار آزمون تبدیل به گل می‌شد اتفاقات به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد.
اما شکست مقابل ژاپن تنها در یک عکس خلاصه می‌شد. صحنه‌ای که بازیکن تیم ژاپن پشت محوطه جریمه توسط بازیکن ما سرنگون می‌شود و صحنه مشکوک به پنالتیست.

داور واکنشی به این صحنه ندارد ولی کنعانی زادگان برای اعراض به سمت داور حمله‌ور می‌شود و در ادامه 4 بازیکن دیگر نیز برای اعتراض به هم‌تیمی خود می‌پیوندند. در گوشه تصویر تاکومی مینامینو را می‌بینیم که از روی زمین برخاسته و در پی توپ می‌دود و توپ را برای هم‌تیمی خود ارسال می‌کند.

مدافعان ما درحالی‌که باید در این ارسال وظایف خاص خود را انجام می‌دادند به دلیل اعتراض به داور در یارگیری ناتوان هستند اوساکو به‌راحتی گل نخست تیمش را وارد دروازه تیم ما می‌کند تا نخستین گل این مسابقه رقم بخورد.
اعتراض بی‌مورد بازیکنان ما به داوری درصحنه‌ای که او هیچ تصمیمی علیه تیم ما نگرفته است آرزوهای ما را بربادرفته جلوه می‌دهد ولی هنوز امید برای بازگشت زیاد است.
پس‌ازاین گل درحالی‌که منتظر بازگشت ایران به بازی هستیم صحنه‌ای مشکوک به پنالتی برای ژاپن رقم می‌خورد و درحالی‌که داور منتظر تصمیم کنترل VAR است بازیکنان ما بازهم دست از اعتراض برنداشته و روحیه پرخاشجوی ما همچنان ادامه دارد. گل دوم ژاپن از روی همین پنالتی کار ما را دشوارتر می‌کند.

پس‌ازاین گل تیم ما به‌جای ارائه یک بازی حرفه‌ای برای بازگشت به دیداری که نزدیک 25 دقیقه به پایان آن مانده است روی به بازی احساسی و بدون تمرکز می‌آورد و همین بازی احساسی باعث می‌شود تا ما گل سوم مسابقه را دریافت کنیم تا فقدان روحیه حرفه‌ای گری، وداع نه‌چندان آبرومندانه‌ای برای ما رقم بزند.

«فرهنگ اعتراض» ما در مقابل «فرهنگ تلاش تا آخرین لحظه» شکست می‌خورد و رؤیاهای شیرین اما در حد رؤیا باقی می‌مانند. رؤیایی شیرین اما دست‌نیافتنی.

قهرمانی؛ شاید زمانی دیگر...
تیم ملی ما همه‌چیز برای قهرمانی داشت و درحالی‌که مدعیان بزرگی چون کره جنوبی و استرالیا حذف‌شده بودند افق قهرمانی برای ما روشن‌تر از همیشه شده بود و نور خوش‌بینی دل‌هایمان را روشن کرده بود و منتظر تبریک قهرمانی تیم ملی بودیم.
اما بازهم ما برای بردن عجله کرده و زودتر از موعد جشن قهرمانی را در خیالمان برپا کرده بودیم. یوزها در نخستین برخورد خود با یک تیم بزرگ در این مسابقات مقابل ژاپنی قرار گرفتند که در جام جهانی به مرحله دوم صعود کرده و مقابل بلژیک شگفتی‌ساز عملکرد خوبی داشتند. همین باعث شد تا ما مقابل این تیم قدرتمند حذف شویم و آن‌ها در آستانه پنجمین قهرمانی باشند.


حال تیم ملی به خانه بازمی‌گردد. مصاف‌های باشگاهی برای داشتن تیم ملی قدرتمندتر ادامه دارد، برنامه‌های مختلف برای المپیک، جام جهانی و... تا بازهم شانس خود را برای رسیدن به آرزوهایمان بسنجیم. معمای ماندن یا رفتن کی روش و راه‌هایی که باید از اول برویم تا به رؤیاهایمان رنگ بدهیم.

به اول داستان برگشته‌ایم ولی بازی هنوز ادامه دارد. یک برنامه‌ریزی موفق با یک استراتژی دقیق می‌تواند ما را به آینده برساند. به شرطی که خودمان را باور داشته باشیم و برای دستیابی به رؤیاهایمان بجنگیم.

یادداشت ازامیر توپچی پور 

انتهای پیام/

مطالب مرتبط

نظرات (1)

فوتبال ما برنامه ریزی دقیق میخواد و اینکه به مربی اعتماد کنیم. ممنون بابت مطلب زیباتون.
13:35:17 1397/11/11
آراز
  

استفاده از مطالب پورتال با ذکر منبع بلامانع است