پربازدیدترین ها
جدیدترین اخبار پربیننده ترین اخبار

کد خبر :   67273  | تاریخ خبر : 1395/12/27  | ساعت : 23:07

علی‌اکبر افتخار

کدام نوروز ؟!


نصر: در فرهنگ ما ایرانیان، نخستین روز از فروردین به‌عنوان «نوروز» یاد شده و جشن گرفته می‌شود.

برای مشاهده عکس در ابعاد اصلی ، بر علامت ذره بین روی تصویر کلیک نمایید

در این رابطه دیرینه‌شناسان و پژوهش‌گران در آثار و منابع مختلف به سابقه کهن و دیرین نوروز پرداخته‌اند و با دادن اطلاعات تاریخی و انتقال یافته‌های پژوهشی بر این بوده‌اند تا پیدایش نوروز را ریشه‌یابی نموده و علت وجودی آن را دریابند و وجه تسمیه آن را ریشه‌یابی کنند. حتی از این مدخل، اسطوره‌ها نیز ظهور کرده و قدمت باستانی این آیین را در هاله‌ای از ابهام فرو برده‌اند.

اغلب پژوهشگران وضع و پیدایش نوروز را به «جمشید پیشدادی» نسبت می‌دهند که در تاریخ اسطوره‌ای پادشاهی عدل‌گستر بوده و سلسله‌ی او - پیشدادیان- به معنای نخستین دادگران و عدالت‌گستران است و او بعد از ترویج و گسترش «عدل» آن روز را «نوروز» نام‌گذاری کرده و روایات دیگر ...

قصد این نوشته ریشه‌یابی نوروز و بررسی تحقیقی آن نیست، بل‌که مراد از این کوتاه مقدمه، طرح سخنی دیگر و شاید توجه به منظری تازه و دیگرگونه «دیدن» است. این نگرش اصلا به کند و کاو تاریخی دست نمی‌زند و خاستگاهی دیرینه‌شناسانه ندارد برای ادراک آن و قرار گرفتن در زاویه دید آن، نیازی نیست به قرون و اعصار گذشته پناه ببرید و به سالیان دور سفر کنید و اصلا حکم صادر نمی‌کند که یک روز از 365 روز سال، «نوروز» باشد و بس!

برای این‌که به واقع بدانید «نوروز» چه روزی است، خالص و صادقانه به درون خودتان رجوع کنید. آیا آن روز که گوهر وجودتان را در می‌یابید و عظمت و زیبایی فطرت پاک انسان را درک می‌کنید، از لذتی بی‌پایان سرشار نمی‌شوید؟ آیا وقتی میل به دانستن و عطش آگاهی به جانتان می‌افتد و به کشف و شهود در رویدادها، پدیده‌های موجود و روابط انسانی می‌پردازید، احساس بی‌کرانگی به شما دست نمی‌دهد؟ اصلا خیلی ساده، آیا وقتی در گردش میان سبزینه‌گی طبیعت جهان هستی، شبنمی زلال را بر گلبرگ گلی به تماشا می‌ایستید و در آن غرق می‌شوید، و یا از تلاش یک عنکبوت در تنیدن دام برای به دام انداختن پروانه به فکر فرو می‌روید، احساس «بودن» نمی‌کنید؟ آیا نوروز ما در همین «بودن»ها معنا نمی‌یابد؟ آیا نوروز ما در ادراک حقیقی فلسفه عاشورا و پیام «حسین» (ع) و سینه‌زنی آگاهانه، شعورمند و از سوز دل نیست؟ آیا «نوروز» در «انسان» بودن و توجه به نوع «انسان» فارغ از هر اعتقاد، نیست؟

آیا «نوروز» روزی نیست که ما هم‌دیگر را دریابیم و به حقوق انسانی دیگران احترام بگذاریم؟ مگر روزی که از سر صدق،  پرده جهل از مقابل دیدگان انسانی کنار می‌زنید، شادمانه روزی متفاوت را سپری نمی‌کنید؟ ادراک درد انسان‌ها و بی‌تفاوت نبودن در مقابل آن‌ها نیز خود نشانه «بودن» و حضور در «نوروز» است. هر روزی که غفلت آدمی و حضوری ولنگارانه و بی‌مکاشفه را به دنبال داشته باشد، سیه روزی و خسران است، هر چند اول فروردین باشد!

آیا به راستی این همه تلاش ما در گذر ایام، نام «زندگی» به خود می‌گیرد یا زندگی را در «زنده» بودن محدود و محاصره کرده‌ایم؟ «نوروز»، بودن و حضوری دیگر است. نوروز، زایشی دوباره است.

انتهای پیام/

مطالب مرتبط

نظرات (0)

 

استفاده از مطالب پورتال با ذکر منبع بلامانع است